Ik lees hier en daar spaces, LEES want plaatjes vind ik wel aardig maar lezen boeid me.Soms lees ik dat mensen anderen mensen  willen vertellen hoe ze leven moeten. Dus mensen die op een recht pad lopen, denken ze. Maar het leven is een pad vol kronkelingen, valkuilen en diepe putten. Achter iedere kronkeling kom je voor een verrassing, leuke of zeer onprettige.

 

Leren van het leven heet dat. Valkuilen om weer op te staan en diepe putten om weer uit omhoog te krabbelen, mensen die alleen maar denken dat ze op een recht pad lopen, missen heel veel van het leven, leren ook niet van het leven, leren niet om te leven. Ik persoonlijk zou niet willen ruilen met zulke mensen. Natuurlijk is narigheid niet leuk, maar ik ken geen mens die geen tegenslag in het leven heeft.

 

Ieder huisje heeft zijn kruisje zeg ik altijd, de één een groter kruis dan de ander. En hoe je dat kruis draagt, daar ben je zelf helemaal bij. Je kunt met een lange snoet je leven door gaan, of zeggen, tja het is niet anders en doorgaan op naar de volgende valkuil, put en kronkeling. Putten en valkuilen kun je proberen te omzeilen, en dat is knap, maar achter een volgende kronkeling KUNNEN zulke leuke dingen zitten.

 

Maar maak niet van je leven een valkuil of erger een diepe put, dat is zo triest. Ieder mens draagt een rugtas met ellende EN met plezier, want laten we eerlijk zijn, als je het leven relatieveerd, is het ACHTERAF altijd wel om te lachen, hoe rot het soms ook was. Blijf niet hangen in ellende, word je zo knorrig van, en het leven is al zo kort

 

Hahaha denk niet dat ik makkelijk praten heb, ik heb in mijn leven te veel diepe putten en smerige valkuilen mee gemaakt, maar ik al jong geleerd daar niet in te blijven hangen, daarom lach ik iedere dag, geniet iedere dag, zelfs als ik het niet zie zitten. 10 Dec. is mijn laatste kat overleden, was helemaal van de kaart, maar ik kon wel zeggen, ben in 2 jaar tijd 7 oude katten verloren maar allemaal hebben ze een fijn leven gehad en van allemaal heb ik genoten, en dat is een fijne gedachte.

 

Tja dit gaat "maar" over dieren, mijn huisgenoten waren het, maar zo gaat het ook met mensen, je wilt ze niet kwijt, maar denk terug aan de fijne dingen en alles word ineens dragelijker, gemis mag blijven, maar vergeet de vreugde niet. Wees niet bang voor morgen, jij bent de baas, probeer het in de hand te handen. Gisterenavond was ik in paniek en vanmorgen ook nog. Ben naar Mirella gegaan en we hebben gepraat en gelachen, heerlijk gegeten en een spelletje gedaan en mijn dag was weer helemaal goed, plus dat er thuis een prachtige verrassing op me wachte, hahahahaha nee nee zeg ik niet echt privé.

 

Lieverds allemaal, ik weet/denk niet dat ik voor de kerst weer hier terecht kom, maar of je nu met vele bent of alleen, probeer iets te zoeken waar je blij van word, al was het maar 2 tellen geniet ervan. Hoop dat het een beetje helpen mag, als ik zeg lieverds allemaal hele fijne dagen  denk aan leuke, lieve dingen in je leven (die zijn er echt, voor IEDEREEN) en waarschijnlijk zal iedereen ook met zo blij zijn als ik dat die dagen weer verleden tijd zijn.