Wat vliegt de tijd, vandaag is het alweer een jaar geleden dat bij Mirella het water brak, en ze met grote snelheid naar Utrecht werd gebracht waar ze aan infuus werd gelegd om de geboorte van de tweeling tegen te houden.  Dit was het eerste waar ik aan dacht toen ik wakker werd. Best emotioneel en zeker voor Mirella die het er de laatste tijd erg moeilijk mee heeft. Vandaag zal ook erg lang duren voor haar, gelukkig heeft ze een groepje waar ze al lang lid van is en die toen en nu heel erg met haar meeleefd, die haar er vandaag door gaan slepen. Ook heeft ze vriendinnen overgehouden vanuit het ziekenhuis van moeders van ook premateurbaby's.

 

Natuurlijk praten wij er ook over en we hopen en zeker voor Mirella dat ze na 7 januari het een plaatsje kan geven, want van 2  baby's zo klein als new born popjes, zijn ze uit gegroeid tot 2 geweldige meiden, dik door de 8 kilo, wie had zoiets durven dromen toen ze geboren werden. Het gaat zo geweldig goed met de meisjes dat de kinderarts hier 19 dec. niet wist wat ze zag. Nou dat is toch zeker een heel groot compliment. Gelukkig beseft Mirella dat ook zeer goed maar ze heeft noch bij Wesley en noch bij de meisjes een kraamtijd gehad om lekker verwend te worden en te wennen aan het idee dat ze mama was geworden. Wesley door Sina Bifda en de meisjes door zo'n abrupt afgebroken zwangerschap.

 

Ik heb dan ook grote bewondering voor Mirella die dit jaar het toch heel zwaar heeft gehad, bewondering voor Wesley die na 8 en een half jaar alleen te zijn geweest het heel goed heeft opgepakt dat hij niet meer alleen de aandacht krijgt, en bewondering voor de meisjes die de kracht hadden/hebben die hun mama hun gaf en waarlijk met succes gevochten hebben voor hun leventje. Ik hoop en wens dat gezinnetje dan ook heel veel gezondheid en geluk, dat hebben ze verdiend.

 

We zaten met de kerst op de bank toen Mirella zei, ik hoop op een jaar zonder ziekenhuis en dat beaamde ik volmondig, en we schoten beide in de lach, want voor mij gaat deze vlieger natuurlijk niet op, wat ze me dan ook vertelde. 19 jan. moet ik alweer geopereerd worden, nu aan de linkerhand, en dan komt de borstoperatie ook nog, maar ik wil wel 100 keer in het ziekenhuis liggen inplaats van het gezin van Mirella of van Michel.

 

Met Michel loopt het ook niet zo lekker, hij zit alweer een tijdje in de ziektewet, hij ziet er niet uit, 20 jan. moet hij naar Zwolle om weer nagekeken te worden. Michel heeft sinds hij 6 weken oud was een drain, een slangetje wat hersenvocht afvoerd, maar zijn lichaam acepteerd de drain niet, het langste dat een drain heeft gezeten is 4 jaar geweest en toen was hij nog maar een jochie. Nu mogen we blij als de drain het 2 jaar uithoud. Michel werkt via een sociale werkplaats, en daar ben ik heel blij mee, want bij een "gewone"  baas zou hij aan lang en breed ontslagen zijn, zovaak als hij al geopereerd is. Wesley heeft ook een drain, maar ik dank God op mijn blote knieeën dat hij er geen last van heeft.

 

Ik las net het boven staande nog eens door, en de gedachte die door mij heen schoot was, wat kan een mens toch een hoop verdriet verdragen en daarna weer het leven oppakken en blij en gelukkig zijn, en dat moet natuurlijk ook, want je hebt er niets aan om je in het verdriet te verdrinken.

 

In de afgelopen tijd ben ik ook nog katloos geworden, wat best wennen is. Ik heb besloten een tijdje te wachten voor ik er (misschien) weer mee begin, heb de afgelopen 30 jaar (waar blijft de tijd) katten gehad. Ik doe soms nog steeds dingen alsof de katten er nog zijn en dan ineens bedenk, nee dat hoeft niet meer. Ik kan nu alles openzetten zonder bang te zijn dat er een kat wegglipt, en dat is ook wel fijn, vanmorgen ook ik heb alle deuren en ramen open gezet en de verwarming op heel laag en alles open gelaten tot de verwarming aansloeg en dat was toen het in huis brrrrrrrrr 8 graden was. Nu is het bijna 15 graden in huis en dat voelt een stuk beter.

 

Zo ik heb GEEN voornemens voor het nieuwe jaar, heb namelijk geleerd dat ik me daar toch niet aan hou (zoals trouwens de meeste mensen), of het nou goede of slechte dingen zijn, bijvoorbeeld stoppen met roken. Ik sta er absoluut niet achter om te stoppen dus wat heeft het dan voor een nut om me dat voor te nemen. Ik zie gewoon wel wat het nieuwe jaar me brengt en zal er op mijn eigen wijze wel weer mee omgaan en gelukkig ben ik toch wel. Het houd me echter niet tegen om iedereen een gezond en vooral een blij jaar jaar toe te wensen, en ik hoop op meer begrip van mensen naar elkaar, wat zouden we dan een stuk minder trammelant in de wereld hebben.