Mijn borstkanker en andere beslommeringen

Hallo allemaal,

 

Zoals jullie alwel gemerkt hebben , doe ik niets meer op de space, mijn schik is hier helemaal weg. Waardoor laat ik in het midden. 

Ik heb enkele geprobeerd prive te bereiken maar het lijkt wel of bij de meeste de schik eraf is, jammer.

 

Wie het wel leuk vind, laat ik mijn hyves adres achter, want daar ben ik af en toe wel te vinden.

 

 

 

 

Ik wil IEDEREEN bedanken voor jaren plezier hier.

 

Liefs Anneke

Om 10 over half 7 ben ik gebeld door Gerlinde, mijn schoondochter dat Michel vannacht is opgenomen vanwege zijn darmen. Heel  normaal was ze overstuur, ze was pas om half 3 thuis. Het was een hele tijd geleden dat Michel zo'n last van zijn darmen had. Eergisteren was hij bij Mirella en daar plaagde ik hem nog dat hij steeds op de wc zat.

 

Hij kan echter zijn darmen niet leeg krijgen en heeft een hele dikke buik. Dus hebben ze gisteren avond de huisartsenpost gebeld en toen die kwam moest hij meteen naar het ziekenhuis. Hij moet daar 1 á 2 dagen blijven totdat zijn darmen hele leeg zijn, en hij zal wel onderzoek krijgen. Het is niets ernstig maar wel balen, vorig jaar Mirella in het ziekenhuis en nu Michel.

 

Ik belde Mirella meteen en haar verbaasde het eigenlijk niet, hij was daar gisteren aan het eind van de middag om te helpen Selène oogzalf goed in de oogjes te krijgen. Ik ga straks naar Mirella en blijf daar tot morgen, ik ga vanavond ook even naar het ziekenhuis.

Tja, dat is dus ons eindejaar en nieuwjaar.

Wat vliegt de tijd, vandaag is het alweer een jaar geleden dat bij Mirella het water brak, en ze met grote snelheid naar Utrecht werd gebracht waar ze aan infuus werd gelegd om de geboorte van de tweeling tegen te houden.  Dit was het eerste waar ik aan dacht toen ik wakker werd. Best emotioneel en zeker voor Mirella die het er de laatste tijd erg moeilijk mee heeft. Vandaag zal ook erg lang duren voor haar, gelukkig heeft ze een groepje waar ze al lang lid van is en die toen en nu heel erg met haar meeleefd, die haar er vandaag door gaan slepen. Ook heeft ze vriendinnen overgehouden vanuit het ziekenhuis van moeders van ook premateurbaby's.

 

Natuurlijk praten wij er ook over en we hopen en zeker voor Mirella dat ze na 7 januari het een plaatsje kan geven, want van 2  baby's zo klein als new born popjes, zijn ze uit gegroeid tot 2 geweldige meiden, dik door de 8 kilo, wie had zoiets durven dromen toen ze geboren werden. Het gaat zo geweldig goed met de meisjes dat de kinderarts hier 19 dec. niet wist wat ze zag. Nou dat is toch zeker een heel groot compliment. Gelukkig beseft Mirella dat ook zeer goed maar ze heeft noch bij Wesley en noch bij de meisjes een kraamtijd gehad om lekker verwend te worden en te wennen aan het idee dat ze mama was geworden. Wesley door Sina Bifda en de meisjes door zo'n abrupt afgebroken zwangerschap.

 

Ik heb dan ook grote bewondering voor Mirella die dit jaar het toch heel zwaar heeft gehad, bewondering voor Wesley die na 8 en een half jaar alleen te zijn geweest het heel goed heeft opgepakt dat hij niet meer alleen de aandacht krijgt, en bewondering voor de meisjes die de kracht hadden/hebben die hun mama hun gaf en waarlijk met succes gevochten hebben voor hun leventje. Ik hoop en wens dat gezinnetje dan ook heel veel gezondheid en geluk, dat hebben ze verdiend.

 

We zaten met de kerst op de bank toen Mirella zei, ik hoop op een jaar zonder ziekenhuis en dat beaamde ik volmondig, en we schoten beide in de lach, want voor mij gaat deze vlieger natuurlijk niet op, wat ze me dan ook vertelde. 19 jan. moet ik alweer geopereerd worden, nu aan de linkerhand, en dan komt de borstoperatie ook nog, maar ik wil wel 100 keer in het ziekenhuis liggen inplaats van het gezin van Mirella of van Michel.

 

Met Michel loopt het ook niet zo lekker, hij zit alweer een tijdje in de ziektewet, hij ziet er niet uit, 20 jan. moet hij naar Zwolle om weer nagekeken te worden. Michel heeft sinds hij 6 weken oud was een drain, een slangetje wat hersenvocht afvoerd, maar zijn lichaam acepteerd de drain niet, het langste dat een drain heeft gezeten is 4 jaar geweest en toen was hij nog maar een jochie. Nu mogen we blij als de drain het 2 jaar uithoud. Michel werkt via een sociale werkplaats, en daar ben ik heel blij mee, want bij een "gewone"  baas zou hij aan lang en breed ontslagen zijn, zovaak als hij al geopereerd is. Wesley heeft ook een drain, maar ik dank God op mijn blote knieeën dat hij er geen last van heeft.

 

Ik las net het boven staande nog eens door, en de gedachte die door mij heen schoot was, wat kan een mens toch een hoop verdriet verdragen en daarna weer het leven oppakken en blij en gelukkig zijn, en dat moet natuurlijk ook, want je hebt er niets aan om je in het verdriet te verdrinken.

 

In de afgelopen tijd ben ik ook nog katloos geworden, wat best wennen is. Ik heb besloten een tijdje te wachten voor ik er (misschien) weer mee begin, heb de afgelopen 30 jaar (waar blijft de tijd) katten gehad. Ik doe soms nog steeds dingen alsof de katten er nog zijn en dan ineens bedenk, nee dat hoeft niet meer. Ik kan nu alles openzetten zonder bang te zijn dat er een kat wegglipt, en dat is ook wel fijn, vanmorgen ook ik heb alle deuren en ramen open gezet en de verwarming op heel laag en alles open gelaten tot de verwarming aansloeg en dat was toen het in huis brrrrrrrrr 8 graden was. Nu is het bijna 15 graden in huis en dat voelt een stuk beter.

 

Zo ik heb GEEN voornemens voor het nieuwe jaar, heb namelijk geleerd dat ik me daar toch niet aan hou (zoals trouwens de meeste mensen), of het nou goede of slechte dingen zijn, bijvoorbeeld stoppen met roken. Ik sta er absoluut niet achter om te stoppen dus wat heeft het dan voor een nut om me dat voor te nemen. Ik zie gewoon wel wat het nieuwe jaar me brengt en zal er op mijn eigen wijze wel weer mee omgaan en gelukkig ben ik toch wel. Het houd me echter niet tegen om iedereen een gezond en vooral een blij jaar jaar toe te wensen, en ik hoop op meer begrip van mensen naar elkaar, wat zouden we dan een stuk minder trammelant in de wereld hebben.

 

 

 

 

Ik lees hier en daar spaces, LEES want plaatjes vind ik wel aardig maar lezen boeid me.Soms lees ik dat mensen anderen mensen  willen vertellen hoe ze leven moeten. Dus mensen die op een recht pad lopen, denken ze. Maar het leven is een pad vol kronkelingen, valkuilen en diepe putten. Achter iedere kronkeling kom je voor een verrassing, leuke of zeer onprettige.

 

Leren van het leven heet dat. Valkuilen om weer op te staan en diepe putten om weer uit omhoog te krabbelen, mensen die alleen maar denken dat ze op een recht pad lopen, missen heel veel van het leven, leren ook niet van het leven, leren niet om te leven. Ik persoonlijk zou niet willen ruilen met zulke mensen. Natuurlijk is narigheid niet leuk, maar ik ken geen mens die geen tegenslag in het leven heeft.

 

Ieder huisje heeft zijn kruisje zeg ik altijd, de één een groter kruis dan de ander. En hoe je dat kruis draagt, daar ben je zelf helemaal bij. Je kunt met een lange snoet je leven door gaan, of zeggen, tja het is niet anders en doorgaan op naar de volgende valkuil, put en kronkeling. Putten en valkuilen kun je proberen te omzeilen, en dat is knap, maar achter een volgende kronkeling KUNNEN zulke leuke dingen zitten.

 

Maar maak niet van je leven een valkuil of erger een diepe put, dat is zo triest. Ieder mens draagt een rugtas met ellende EN met plezier, want laten we eerlijk zijn, als je het leven relatieveerd, is het ACHTERAF altijd wel om te lachen, hoe rot het soms ook was. Blijf niet hangen in ellende, word je zo knorrig van, en het leven is al zo kort

 

Hahaha denk niet dat ik makkelijk praten heb, ik heb in mijn leven te veel diepe putten en smerige valkuilen mee gemaakt, maar ik al jong geleerd daar niet in te blijven hangen, daarom lach ik iedere dag, geniet iedere dag, zelfs als ik het niet zie zitten. 10 Dec. is mijn laatste kat overleden, was helemaal van de kaart, maar ik kon wel zeggen, ben in 2 jaar tijd 7 oude katten verloren maar allemaal hebben ze een fijn leven gehad en van allemaal heb ik genoten, en dat is een fijne gedachte.

 

Tja dit gaat "maar" over dieren, mijn huisgenoten waren het, maar zo gaat het ook met mensen, je wilt ze niet kwijt, maar denk terug aan de fijne dingen en alles word ineens dragelijker, gemis mag blijven, maar vergeet de vreugde niet. Wees niet bang voor morgen, jij bent de baas, probeer het in de hand te handen. Gisterenavond was ik in paniek en vanmorgen ook nog. Ben naar Mirella gegaan en we hebben gepraat en gelachen, heerlijk gegeten en een spelletje gedaan en mijn dag was weer helemaal goed, plus dat er thuis een prachtige verrassing op me wachte, hahahahaha nee nee zeg ik niet echt privé.

 

Lieverds allemaal, ik weet/denk niet dat ik voor de kerst weer hier terecht kom, maar of je nu met vele bent of alleen, probeer iets te zoeken waar je blij van word, al was het maar 2 tellen geniet ervan. Hoop dat het een beetje helpen mag, als ik zeg lieverds allemaal hele fijne dagen  denk aan leuke, lieve dingen in je leven (die zijn er echt, voor IEDEREEN) en waarschijnlijk zal iedereen ook met zo blij zijn als ik dat die dagen weer verleden tijd zijn.

 

 

 

 Het is algemeen bekend dat een verandering geen verbetering hoeft te zijn, nou dat vind ik dus met de verandering van de space. Was ik heel erg blij   dat ik de boel snapte, nee gaan ze alles weer veranderen, en snap ik er weer    de ballen niet van. Ik ben al niet zo'n plaatjes plakker maar ik snapte het, maar nu     .

 

Mijn kat Mickey (bijna 15 jaar) had ik vrijdag meegenomen naar Mirella en zo als ik al vertelde zou ze daar blijven logeren tot nieuwjaarsdag, maar Mickey dacht daar toch zelf heel anders over en ging in hongerstaking. Dus heb ik haar gisteren opgehaald, en ja hoor weer thuis meteen een paar brokjes gegeten. Maar helaas eet ze hier ook niet meer, dus niets hongerstaking, maar even afwachten wat ze verder gaat doen.

 

Michel is gisteren weer de zolder op gegaan om te kijken of er nog kerstspullen stonden, ja mijn grote kerstman lag er nog  , deze kerstman is zo groot dat ik hem altijd op een kinderstoel neerzet, maar verder kon Michel niets vinden. Ik de trap opgeklommen en vroeg aan hem wat die doos was, die een eind verder stond, geen kerst zei hij  , want dat zet ik altijd hier neer.

 

Kijk toch maar even, en dat deed hij, en balen   daar zaten inderdaad nog kerstspullen van Mirella in, snap er niets van mopperde Michel, tja zei ik   je hebt het echt daar zelf neergezet want ik ben nog nooit OP zolder geweest. Ik had de doos van hem aangepakt en ik heb er mooi de lampjes uit gehaald. Daarna Mirella gebeld dat de doos boven water was, je mag de lampjes eruit halen (had ik dus al gedaan lachte ik) en heb de doos naar haar gebracht.

 

Vandaag kom ik de deur niet uit en van plan hier bezig te gaan  maar loop er nog niet erg warm  voor. Ach maak me er ook niet zo druk over en zie aan het eind van de dag wel waar het schip gestrand is. Ik plak nog nergens vast en kan overal gewoon lopen en het belangrijkste ik hoef me nog niet te  schamen als er iemand binnen komt, dus al met al, valt het mee

Hahahahaha belt Mirella me net of ik mee ga naar Ikea dus dag huis hahahahahaha.

Zo een week achter de rug waarbij ik heel veel bij Mirella ben geweest, op een gegeven moment zat ik er ook echt door  . Dat komt echt niet omdat ik druk ben bij Mirella want dat is niet zo, maar het feit dat ik te lang van huis ben, thuis kun je je gang gaan, en al is het mijn dochter waar ik me best thuis voel, het is niet mijn huis.

 

Wel was het steeds erg gezellig  , al deed de sneeuw van donderdag eind van de middag daar afbreuk aan. Wesley moest naar paardrijden en het was glad en Mirella is ook nog eens nachtblind en ze gaat via de binnenwegen naar de manege. We hadden afgesproken dat ze me zou bellen al ze er was, normaal een klein kwartiertje nu meer dan een half uur, wat was ik blij dat ik het belletje kreeg. De terugweg was ze wel gewoon op tijd terug,  het sneeuwde niet meer.

 

Vrijdagmiddag hebben we Sinterklaas feest gevierd, zo vroeg omdat de meisjes dan toch op tijd naar bed konden, maar voor Selène was het allemaal te druk en zij heeft toch een poosje geslapen. En zo als het altijd gaat met zulke kleine kinderen was het inpakpapier leuker dan de kadootjes  nou ja ook kado's. Wesley was er erg druk mee om zijn zusjes te helpen met uitpakken. Dit alles gebeurde onder het zingen van sinterklaasliedjes.

 

Buiten dat we allemaal verwent zijn was het ook reuze gezellig en hebben veel gelachen. Daarna de meisjes gegeten klaar gemaakt voor het bed, en toen zijn we met de fondue aan de gang gegaan  heerlijk gegeten, en tussen door en erna met de WII een spel gedaan die Mirella en Wesley samen hadden gekregen, nou dat was lachen. We waren zo druk bezig dat Wesley pas rond half 11 naar bed ging. Ik heb in Wesley z'n bed geslapen, en dat heeft Mirella geweten, hij sliep bij haar  hij wou er om half 6 alweer af. Ik heb ze beneden horen komen, Mirella had het nog gerekt tot half 7 en ik ben weer ingedommeld.

 

Mirella zet altijd dan op 6 dec. haar kerstboom, waarvan de spullen bij mij op zolder staan, Michel had (alles ) eraf gehaald, maar de lampjes waren er niet bij. Dus heeft ze nieuwe gehaald. Ik laat Michel nogmaals op zolder neuzen, en hahahaha dan zijn haar lampjes voor mij.Toen ze terug kwam stelde ze voor om naar Duiven te gaan naar de Intratuin, en dat hebben we gedaan. Toen we terug gingen was het echt   ik heb m'n wagen volgeladen  .

 

Eénmaal thuis meiden naar bed en begonnen met optuigen van de boom, nou ja Mirella dan. Ik ben allergiës voor echte kerstbomen maar ook voor de neppers  . Het is een werkelijk prachtige boom geworden en haar daarna nog geholpen met wat andere dingen ophangen en tegen 4 uur was ik het helemaal zat en ben ik naar huis gegaan.

 

Vandaag dan ook geen puf om ook maar wat te doen, en Mickey  logeert bij Mirella, anders moet ik haar 6 keer heen en weer rijden, zie ik ook de moeilijkheid niet  om vandaag wat te doen. Deze week ben ik echt wat vaker thuis (denk ik zelf ) dus tijd zat om hier aan de gang te gaan.

 

Oja, zou het bijna vergeten, ben vrijdag bij de orthopeed geweest en 19 jan. word ik aan de middelvinger van de linkerhand geholpen, hij moest wel lachen, want ik had onderhand om de handen wel het hele ziekenhuis gezien zei hij, en dat klopte. Hij vroeg of de rechterhand al beter was, nee dus, maar wel voor 90% en die 10% went wel.

  Ik heb bijna vierkante ogen gekregen , ik heb practisch de hele dag aan de computer gezeten, genealogie natuurlijk. Ook heb ik wat groetjes weg gedaan zowel op hyves als op spaces, en ik was veel meer van plan te bezoeken, tot ik bij  een space kwam, waar ik heel graag kom. Eerst kon ik er op en lees daar erg graag, maar wat ik nu las deed mijn nekharen   rechtop staan, en toen ik wou reageren kon ik er niet meer op komen. Dat komt wel goed dat weet ik zeker, maar ik begrijp niet hoe mensen via space of hyves mensen zo kunnen beledigen, anders gesteld ik snap het beledigen helemaal niet. als je iemand op je space of hyves hebt respecteer je elkaar toch. Er is sorry dat ik het zeg al genoeg oorlog op de wereld. Space en hyves zijn er voor ontspanning en niet voor SPANNING.

 

Daar kom ik weer , heb zo'n 3 á 4 weken al last van mijn linkerpols, dus woensdag er maar eens mee naar de huisarts geweest. Blijk het een peesontsteking te zijn. Ik vind het best een fijne huisarts maar hij is zo graag sardistisch, moest gespoten worden in de pols, zelfs 2 maal.Terwijl hij de naald klaar maakte zei ik tegen hem, dat ik altijd van die malle dingen heb. Hij keek me aan en zei, ik zal maar niet zeggen wat ik denk. Ik wou het toch weten en toen hij het vertelde schoot ik in de lach . Malle mensen hebben malle dingen, tja gelijk heeft hij, maar jammer dat ik vaak val onder het etiket maf. Over 14 dagen moet ik terug komen, wat ik minder vond is dat hij het eventueel over een brees had, dat vind ik nou weer minder.

 

Her weer is wel erg bezig mensen ziek  te maken, bij Mirella thuis pas allemaal, bij zus Nell allemaal en Rikky is ook al bijna 14 ziek, wauw ben blij dat ik ondanks alles toch maar mooi een goede weerstand heb, ben er tot heden toe mooi onderuit gekomen ff afkloppen. Morgen middag ga ik Wesley ophalen, die blijft hier slapen, we gaan een suprise maken,  nee ik zeg lekker niet voor wie, en zondag wordt hij dan weer door zijn vader hier opgehaald. Wesley teld zowat de uren af.

 

Het is alweer een poosje geleden dat ik hier was. Allereerst wil ik tegen Elena zeg, bedankt voor de tip van het kussen. Ik heb een tijdje gelegen van kussens gewisseld maar ondanks de hoofdpijn daar niet aan gedacht. Ik gebruik nu weer mijn oude kussen en sta weer met een stuk minder hoofdpijn op. Ik ben echter nooit zonder hoofdpijn, maar dat hoort er gewoon bij, maar zwaardere hoofdpijn nee dat hoeft van mij niet.

 

Ik had laatst aan gegeven dat in januari ook mijn linkerborst eraf gaat, maar Mirella heeft me gevraagd dit uit te stellen, dus nu gaat het na de pasen gebeuren. Mirella is 13 april jarig met de pasen dus, en daarna word ik geopereerd. Ze vroeg me dit omdat ik woensdag en donderdagmiddag oppas en zij dan de meisjes mee zou moeten meenemen. Omdat de meisjes zo premateur geboren zijn (zou je nu niet meer zeggen), maar ze zijn toch veel vatbaarder voor alles wat ze niet moeten krijgen. Mede speelt dat ik heb gelezen dat je beter met warm weer zo'n operatie kunt laten doen, schijnt beter te zijn. Laten we eerlijk zijn, tegen die tijd is het de laatste jaren mooier weer dan in de zomertijd.

 

Verder ben ik vaak bij Mirella en als ik daar niet ben, ben ik thuis en dat betekend op dit moment bijna alleen achter de pc, druk bezig met de genealogie. Dat is geen hobby maar een verslaving, ik ben nog steeds erg druk om iedereen de goede leeftijd te laten krijgen, de oudste die ik heb laten overlijden tot nu toe was 879 jaar. Ook zit ik met de namen in de knoei, iemand die bv. 2 of meer voornamen heeft, dan staat de eerste voornaam keurig bij de voornaam, en de andere namen bij de achternaam. Zoals ik al eerder aangaf heb ik meer dan 93.000 mensen er in staan en die moet ik allemaal nakijken.

 

Gisterenavond hebben Mirella,Wesley en ik meerdere malen lootjes getrokken, dat valt nog niet mee met 3 personenom dan een ander te krijgen.  Mirella is Wesley duidelijk aan het maken dat Sinterklaas niet echt is en heeft dan ook het schoenkado neer gelegt waar hij bij was, hij vond dat niet zo leuk want nu moest hij langer wachten tot hij zijn kado open kon maken, hij wou ook voor zijn zusjes de kadootjes vanmorgen wel open maken maar dat moesten ze zelf doen.

 

Zo jullie zijn weer op de hoogte en weten meteen waarom ik even niet vaker hier kom, hahahahaha het kriebelt me al als op opsta.

Ik wens iedereen een hele fijne week, mij zal het door de genealogie zeker lukken hahaha.

PPppfffffffff zo, ben krap een half uur thuis. Ik kwam de oprit oprijden en ineens had ik zo de balen van al het blad dat ik meteen een bezem heb gepakt en alles bij de boom heb geveegd. Ik hoop dat er even, 10 minuutjes maar, een fikse westenwind komt die het blad eens verder waait. Mijn oprit is altijd een verzamelplaats van blad, en de verdere troep die de mensen zo op de straat kwakken.

 

Gisteren zei Mirella al, als het zo door gaat moet ik met Selène naar de huisarts en vanmorgen liet ze me weten daar om 12 uur te moeten zijn. Arm kind, ze heeft keelpijn, buikgriep en morgen weten we of ze ook morgen urinewegontsteking heeft, en toch nog lachen en keuvelen. Wat zijn kinderen toch anders dan de grotere,  ik wou bijna neerzetten volwassenen, maar (ik zelf   wat een zelfkennis ) ben niet te vaak volwassen, ben graag een groot kind met al het plezier.

 

Nou we zullen het wel merken want Lorainne, Wesley, Mirella en ik zullen het dus misschien ook mee krijgen, ach we zien wel. De internist vertelde me vorige week dat mijn hart het prima doet, maar vanmiddag opgebeld door ass. van de cardioloog. De ejechtfractie, hartpompfunctie, die ik pas geleden gehad heb, was niet goed wat beelden betreft. Het moet over gedaan worden, nu 17 nov. ,ben niet de enige die het over  doen.

Gisteren opgestaan met een fikse hoofdpijn, en meestal verdwijnt zo'n hoofdpijn dan de dag niet meer. Bij de internist geweest en zij wil verder met de handen niets doen, omdat ik volgende maand nog naar de orthopeed moet. Wel kreeg ik te horen dat mijn hart het helemaal uitstekend doet.

 

Nou dat is al vast geweldig nieuws, en vond ze dat ik moest gaan sporten (oef ben niet zo sportief). Ik schoot in de lach, want dat kost geld en daar ik een uitkering heb is er weinig over. Nou dan was iedere dag stevig wandelen ook goed, het liefst nordic walking. Ik hoef pas weer over een half jaar bij haar terug te komen en dan ook weer een hartonderzoek.

 

Wesley moest nieuw gips en dus maar meteen naar Mirella gereden, en haar verteld wat de internist vertelde, en wie betaald die stokken, was de vraag van Mirella. Met de wond onder de grote teen van Wesley gaat het goed, hij moet volgende week donderdag terug komen en hoeft dan misschien geen gips meer. Moest wel om hem lachen toen ze thuis kwamen, ik ging Wesley uit de auto halen, en daar zat hij trots met zijn oude gipspootje in zijn arm.

 

En dan nog de hoofdpijn, Lorraine heeft meerdere redenen om te gillen, ze hoort zichzelf graag, ze is blij, ze is driftig en ga zo maar door. Ik zei al tegen Mirella, als het oud en nieuw is en je gaat met haar naar buiten overstemd ze alle herrie. Maar met zulke hoofdpijn is haar hoge gegil niet leuk meer, en was blij dat ik thuis was.

 

Met Riekie hier nog wat gedronken en daarna gegeten, en toen ging het mis. Ik kreeg in 1 klap een migraine aanval. Kon nog net de tv uit zetten en de deur op slot doen en toen door naar bed. Heb een aantal uren op bed gelegen en later ging het weer een pietsie. Het was langgeleden dat ik zo'n aanval had, wel is het nadeel dat ik er een paar dagen last van hou.

Oef ik moest mijn hart ff luchten , had veel heel veel geschreven, maar niet op publiceren gedrukt. Het kwam omdat ik veel hoor dat ik een sterke vrouw ben, en heb het daar vaak met de kinderen over, daar het ook over Mirella gezegd wordt. Nuchter ja dat zijn Michel, Mirella en ik, en ik ben ook nog eens (moeilijk te geloven hé) erg emotioneel. Vooral Mirella kan mij raken, soms op een onbedoelde manier au, maar veel vaker door wat ze me schrijft, met zoveel liefde dan jank ik tranen met tuiten.

 

Doordat wij, ieder opzich, veel ellende kennen weten wij de kleine dingetjes zo te waarderen. De blijdschap dat Michel al anderhalf jaar niet is geopereerd, dat Wesley "loopt" wat hij nooit zou kunnen en het wonder van de tweeling. Maar ook genieten van de dagelijkse kleine dingen.

 

Sterk, nee zeggen wij, het overkomt ons en daar moeten we het mee doen. Er wordt niet aan ons gevraagd of we het zo willen, we zouden het graag anders gewild hebben. Maar alle feiten liggen zoals ze liggen en dan vinden wij dat je daar het beste uit moet halen, en daar zal waarschijnlijk inderdaad onze kracht liggen.

 

Niet dat we nooit in de put zitten en stevig balen, nou daar weten we ook weg mee, maar alle dagen lachen we, er valt namelijk iedere dag iets te lachen, te genieten, te bewonderen, te verwonderen. Ja we hebben veel pech in het leven, maar we zijn al zover gekomen dat we zeggen ach het hoort bij ons, en dan kunnen we er ook nog om lachen.

 

Zo me hart toch gelucht, zonder dat ik het andere stuk heb verstuurd. Maar we zijn wel bijna aan het eind van ons latijn en zullen dan ook erg blij zijn als deze week voorbij is. Helaas vandaag ook nog de pech dat kat Bonnie haar ogen heeft gesloten, maar ondanks dat verdriet, wetende dat ze een goed leven bij me heeft gehad 13 jaar, blij dat het katten bestand van 9 terug is naar nog 2.

 

Morgen nog naar Mirella omdat Wesley gaat paardrijden, en dan nog naar een verjaardag, dochter van zus Nell word 20. En dan vrijdag nog, dan moet Mirella met Lorraine en Selène naar Utrecht, waar ze heel grof gezegd gekeurd gaan worden, of ze wel bijlopen. Mirella ziet er heel erg tegen op, omdat het, net als bij Wesley tegenvalt.

 

Heb met haar afgesproken dat ze me belt als ze vlak bij Apeldoorn is, dan kunnen we gelijktijdig bij haar thuis zijn. Ik omdat ik nieuwsgierig ben en voor Mirella dat ze haar verhaal kwijt kan. En dan een poos rust nouja, ff dan maandag moet ik weer naar de internist, en Mirella moest in de middag wat, maar dat ben ik even kwijt.

 

Zo nu de rest even weg halen, hahaha ben gewoon weer bovenaan begonnen, maar wat ik niet wou publiceren staat hier nog steeds onder, dus nu ga ik dat opvegen. Poe tijdens het wegvegen meteen doorgelezen wat ik geschreven had, ongelofelijk hoeveel pijn en verdriet een mens dragen kan. Hahahaha maar goed dat ik het weggeveegt heb, zou bijna medelijden met mezelf krijgen.

 

Maar medelijden wil ik niet hebben, geweest is geweest, en wat komt nou ja dat komt. En medelijden kan ik niet hebben want ik ril van mensen die zichzelf zielig vinden, persoonlijk vind ik dat iedereen die om zich heen kijkt altijd wel iets ziet, al was het maar voor een glimlach.

Zo de eerste dag van de week zit er weer op. Mirella is met Wesley naar Utrecht geweest. Wij waren heel erg benauwd om zijn rug, maar daar wordt het eerste halfjaar/jaar niets mee gedaan. Wel kwam Wesley thuis met zijn rechteronderbeen in het gips.

 

Wesley draagt spalken en speciale schoenen, deze zijn nieuw, heeft hij net na de schoolvakantie gekregen. Vorige week woensdag merkte zijn thuisverpleegster dat hij een plekje onder de grote teen had. Zaterdag gekeken en opnieuw in verband gedaan. vandaag tussen de middag had Mirella Wesley van school gehaald en mocht hij van haar de spalken en schoenen uit, en gewone schoenen aan.

 

Weer onder de grote teen gekeken en zag er niet best, zeg maar vies uit. In Utrecht zagen ze het meteen en daarom heeft hij nu gips. Het is een drukplek van de spalken (goed idee hé spalken). hij moet nu elke week nieuw gips om te kijken hoe het met de drukplek gaat.  Zodra die plek beter word hoeft het gips om de 2 a 3 weken vervangen te worden. Het gaat waarschijnlijk een langdurige kwestie worden. Ook wordt het voor Mirella weer een stuk zwaarder, ze zal hem nu toch meer moeten helpen.

Gisteren bij de chirurg geweest en ik kreeg te horen dat de borstfoto van de linkerborst er keurig uit zag. Dat is natuurlijk goed nieuws. Ik kan gelukkig heel goed overweg met deze chirurg, hij verteld alles en kan lachen , wat ik erg belangrijk vind. En vroeg hij, sta je er nog steeds achter, JA zei ik, oke zei hij ik heb het beloofd, in januari dan.

 

Dus half januari gaat ook mijn linkerborst mij verlaten, ik moet 8 december eerst naar de mammacare voor een gesprek en dan door naar de anesthesioloog voor de narcose. alles moest door zijn assistente geregeld worden, en we hebben een poosje gewoon zitten zitten kletsen. Ik gaf haar aan dat ik pas na 7 januari geholpen wou worden, want dan zijn mijn 3 kleindochters jarig geweest. Inge word dan al weer 9 jaar en Lorraine en Selène worden al weer 1 jaar, wat vliegt de tijd.

 

Mirella heeft luchtwegontsteking en is verkouden en Wesley werd dat ook, de meiden zijn, voor zo ver ik nu weet, er onder uit gekomen, ben er vandaag niet geweest. Zelf ben ik nu ook ......verkouden en hoest als een gek en heb een keelpijn,  geeft mij een goede reden niets in huis te doen, dus ben bijna de hele dag  met de genealogie bezig geweest.

 

In april is het van het ene programma naar een ander programma overgezet, en nu heb ik  veel fam. tussen de 100 en de 650 jaar oud, levende volgens dit programma , van mij hadden ze echt mogen leven, wat zou ik veel vragen. Maar helaas, dus ben ik bezig geweest om ze te laten overlijden., en met meer dan 93000 mensen is dat een hele klus , ben ook nog lang niet klaar.

 

Ik ben erg blij dat ik weer schik heb van de genealogie want ik vergeet dan even alles en iedereen, en dat is ook wel eens even lekker. Vanaf zondag ben ik iedere dag een poos bij Mirella, want zondag moet Wesley diploma paardrijden in halloweenstijl en Joke heeft een prachtige cape voor hem gemaakt, de foto's zet ik er zondag op.

 

Maandag moet ze met Wesley naar Utrecht voor de Spina Bifida controle, dinsdag ouderavond, woensdags heeft Wesley theaterles en donderdags paardrij les. Vrijdag moet ze weer naar Utrecht maar dan met Lorraine en Selène, dus de komende week zijn haar en mijn dagen wel gevuld.

 

Zo omdat het me al te laat is wens ik iedereen hier bij een fijn en gezellig week-end.

Ik ben weinig op de spaces en hyves, het gaat redelijk goed met me, al zijn de meeste  gewrichten pijnlijk. Buiten deze ongemakken zit ik best in mijn velletje. Maar de de rede dat ik weinig te vinden ben  is dat ik hobby's heb maar altijd maar voor een periode, soms kort soms lang.

 

Ik doe al 28 jaar aan genealogie maar had er bijna anderhalf jaar niet naar omgekeken, en pas geleden had ik er ineens weer schik van. Gevolg als ik thuis zit ik dus wel heel veel achter de pc, maar dan met invoeren van familie ik vind het weer helemaal geweldig. Ik had door dit zondagavond wel een grote stunt.

 

Ik had kruidenstok brood en dit had ik in de magnetron gedaan (even vertellen dat ik daar niets van snap ). Ik was dus zeer ijverig aan het invoeren en ineens kijk ik op, oeffffffffff, mijn hele kamer, keuken en hal helemaal onder de rook. En mijn stokbrood zo zwart als roet. Gauw de raam en deur opengegooid en boven gauw een waaier op gehaald om de rook eruit te drijven. De rook hing tot net boven mijn hoofd. Hahaha zo diep zat ik in de genealogie.

 

Maandag naar het ziekenhuis en vandaar af naar Mirella, ze moest met de meisjes naar het consultatie bureau. Je zou nu niet meer zeggen dat het premateurmeisjes waren, het worden reuzen . Ze doen het heel erg goed. Ik was om half 2 thuis maar vond dat het de volgende dag ook nog wel zou stinken en ben in bed gestapt.

 

Gelukkig was het dinsdag goed weer en had ik om half 7 al een wasmachine draaien met gordijnen, de jassen die ik niet kon wassen heerlijk aan de lijn gehangen en en beneden boel schoongemaakt en maar meteen de kamer veranderd, dit was ik al langer van plan, maar kwam er niet van. Zo komt er uit nood toch nog wat goeds. Ik heb het trouwens wel moeten bezuren hoor dat ik alles weer eens op één dag gedaan heb. Dit is niet iets nieuws voor mij, ik ben niet zo'n poetster, en als ik begin  moet het op 1 dag, stom ik weet het maar zo zit ik in elkaar.

 

Vanmorgen gebeld door de neuroloog en eindelijk eens Goed nieuws. Mijn schildklieren zijn helemaal prima in orde. Hoera

Vorige week ben ik geschrokken door Mirella, ze vertelde me dat ik sinds ik weet dat ik borstkanker heb, erg achteruit ben gegaan. Ze zei het veel harder, ik was een wrak geworden. Ik ben eigenlijk nooit ziek geweest op een griepje na, vanaf de geboorte van de kinderen totdat ze de deur uitgingen.

 

Daarna begon mijn verleden op te spelen, een verschrikkelijk verleden, waarvan ik zelf altijd dacht dat het pas zou gaan spelen als ik oud was, echt oud. Dat hoor en zie je toch om je heen oudere mensen die meer van hun jeugd weten dan van gisteren. Ik was niet oud toen het al begon 43 jaar, ik moest zelfs opgenomen worden in het ziekenhuis.

 

Toen Frits overleed kwamen de lichamelijke problemen de kop op steken. Kijk ik lees nu al dat ik schrijf dat ik nooit ziek was, maar was wel vaak geopereerd 7 keer, maar daar maalde ik niet om. Thuis komen en gewoon weer verder gaan, en dat ging ook altijd goed.

 

Diegene die mijn space van begin hebben gevolgd weten dat ik dat na de borstamputatie ook deed. Niets geen gezeur, het overkwam me en ik moest gewoon door gaan. Maar zo werkt het dus toch niet, je kijkt anders naar het leven. Ik ben geen zeurpiet en ik klaag niet en heb zeer zeker geen zelfmedelijden, daar word ik namelijk ziek van, ik heb dan ook een grote hekel aan mensen met zo'n zelfmedelijden.

 

Vandaar dat ik zo schrok ban Mirella, kijk zij kent me natuurlijk als de beste, Michel natuurlijk ook, maar door zijn beperking die hij heeft kijkt hij het leven door een andere bril. Ik ben me er erg goed van bewust dat mijn handen, voornamelijk dus rechts een stuk minder kan. Maar dat Mirella het zo anders ziet dan ik, nou dat was een klap.

 

Ze bedoelde geen zelfmedelijden, want dat kennen wij in ons gezin niet, Frits had zijn beperking, Michel en zijn vrouw hebben hun beperking, helaas kwam Wesley ook op de wereld met een zware handicap, al zien wij dat zo niet. Ellende hebben we dus zat maar we lachen iedere dag, genieten iedere dag.

 

Ik wil de andere borst ook kwijt, gewoon prefentief, maar Mirella en gelijk heeft ze, wil dat eerst gezorgd wordt dat alle kwalen waar ik later tegen aangelopen ben opgelost worden, juist omdat ik met de rechterborst 7 maanden met een open wond heb rondgelopen, en dat wil ze niet weer. Ze is bang dat ik dat niet op kan brengen zoals zoals bij de rechterborst. Mijn pijn nu is haar angst.

Zo, toch maar weer eens achter het toetsenbord. Vorige week naar de biometrie geweest, en daarna naar de neuroloog. Het blijkt dat mijn handen (lees vooral rechterhand) aardig achteruit izijn gegaan sinds de vorige biometrie in april. Maar echt carpaal tunnel syndroom kon ze niet vaststellen. Zelf gooide ik een balletje op over reuma, mij niet onbekend, mijn moeder had dat op jonge leeftijd. De neuroloog keek mij aan en zei dat zij daar ook aan dacht. Ze belde meteen mijn orthopeed en vroeg of hij er in mee stemde mij naar de reumatoloog te sturen.

 

Daar ging hij in mee. Moest meteen bloed prikken en een röntgenfoto's van mijn handen laten maken, en ik zou een brief krijgen wanneer ik naar de reumatoloog kon. Nou dat was super snel, maandag middag werd ik gebeld dat ik woensdag al moest komen. Na uitgebreid te hebben gesproken wat me allemaal mankeert en welke medicijnen ik gebruikt, ging hij mijn handen onderzoeken.

 

Gelukkig GEEN reuma, maar wat hij toen vertelde was ik nou ook niet erg blij mee. Volgens hem heb ik allemaal ontstekingen in de vingergewrichten en dat komt dan weer door de suiker. Mijn linkerhand heeft nog wel een trickervinger, dus die moet nog geopereerd worden. Ik moest weer bloed prikken om de suikergehalte te meten.

 

Op de prikkamer moesten ze lachen, de derde keer in anderhalve week bloed prikken, waar ze schik in hebben. Niet dat ik het prikken erg vind, ben jaren lang bloeddonor geweest. Daar hebben ze trouwens met prikken knap last van, is allemaal littekenweefsel geworden. Ik had ook al bloed moeten laten prikken voor de neuroloog.

 

Gisteren eind van de middag gebeld door de reumatoloog, mijn suiker was 9.4 te hoog natuurlijk maar niet om meteen in actie te komen. Ik moet het er wel met de internist en de huisarts over hebben, welke hij beide een brief stuurt. Nu nog wachten tot vrijdag want dan beld de neuroloog over het bloed want dat heeft zij ook nog laten testen op de schildklier. Nu heeft zus Nell last van de schildklier, en zij vertelde me dat zus Sylvia daar ook last van heeft, nou mijn deur mag het voorbij gaan.

 

Verder ben ik vorige week alle dagen bij Mirella geweest en de meiden beginnen steeds meer te ontdekken, en Lorriane oei dat is een driftkikkertje zeg, Selène is wat rustiger maar ik verslik me nog in haar zegt Mirella. Vrijdag was Wesley de hele dag vrij en zijn  we in de middag naar Vaassen geweest de bossen in. Hij zag een "berg "   heuveltje dus, en wou erop. Nou dat heb ik dus keurig netjes aan Mirella over gelaten en daar was ik achteraf reuze blij mee. Het was reuze leuk en Mirella vertelde dat we de volgende dag naar een ander bos zouden gaan. Dus zaterdagochtend naar de Loenense watervallen, nou van de watervallen was Wesley niet onder de indruk wel van de "bergen".

 

Mooi heb ik Mirella enWesley weer laten klimmen en Wesley lachte me uit dat ik niet durfde, ik ben lekker bij de meisjes gebleven.

Mirella vertelde Wesley dat er nog een hogere berg was, de Ugchelese berg. Ze vroeg me of ik bij de meisjes wou blijven zodat zij alleen met Wesley er naar toe kon, ik vond het helemaal prima. Ze hebben genoten allebei, al had Mirella wel wat spierpijn .

 

In de bossen heb ik Wesley in de rolstoel geduwd, en dat was niet steeds gemakkelijk, dus af en toe vroeg ik Wesley zelf ook mee te helpen. Nou meneer hielp echt (niet) mee. Met zijn wijsvingers zat hij aan de handwielen maar geen kracht zetten . Dat heb ik geweten, heb zaterdagavond en de nacht en de hele zondag last gehad van de operatie wond van de borst. het was net alsof ik net geopereerd was, zo pijnlijk was het. Rikky heeft er zondagavond Midalgan op gesmeerd en dat heeft redelijk geholpen, maar ik ben er nog niet helmaal af.

 

   als ik dit allemaal zo terug lees, kan ik maar zorgen dat ik weer wat vaker achter het toetsenbord kruip.

Zaterdag een geweldige dag en vermoeiende dag gehad. De soort school van Wesley bestond zaterdag hier in Apeldoorn 10 jaar. In samen hang met ontzettend veel sponsoren, is er een motortoer opgezet. In totaal zo'n 70 motoren, waarvan een groot gedeelte ook met zijspan.kwart voor 11, een poosje later dan de bedoeling was reden ze onder luide sirenes en toeters van het schoolterrein.

 

Het was om kippevel van te krijgen, al die gelukzalige snoetjes van alle kinderen, alhoewel ik niet weet wie er meer schik hadden. De kinderen, de motorrijders, de politie of de ouders, werkelijk iedereen glunderden. Wij zijn snel naar de Hoogbuurloseweg gereden en daar weer allemaal toegezwaaid, je kon zien dat ze het prachtig vonden KLEIN en GROOT. Daarna gauw naar de rontonde van Otterlo en weer staan te zwaaien.

 

Daarna zijn we even thuis geweest en toen weer naar school, waar voor ouders, broertjes, zusjes en grootouders ook een verrassing was. Er was een groot buffet met zoet en hartig en er werd een toneelstukje opgevoerd. Dat was ook erg leuk. Mirella heeeft het niet afgekeken, zij is met andere ouders maar Beekbergen geweest om ze op de terugweg weer op te vangen. Daarna weer als een raket naar school om de kinderen daar weer op te vangen. Eerlijk waar je kreeg koude rillingen zo werden ze allemaal weer op school onthaald.

 

Kinderen, motorrijders, schoolpersooneel, ouders en wie er nog meer waren, iedereen was luid aan het klappen en toeteren. Omdat de meisjes helemaal van slag waren zijn we niet tot het einde gebleven, maar wat hebben we allemaal genoten. Ik was werkelijk doodmoe, kwam zondag om 11 uur pas van bed en om 12.45 lag ik er weer in tot 17.00 uur, oef daar schrok ik wel van, maar er zat niemand op me te wachten dus het gaf niets.

 

Vandaag weer naar het ziekenhuis geweest, om 9 uur voor de biometrie, en om 10 uur bij de neuroloog. Uit de biometrieonderzoek is gekomen dat mijn handen sinds 7 april (de vorige biometrie) toch aardig achteruit waren gegaan. Tijdens het gesprek heeft de neuroloog de orthopeed gebeld, omdat zij graag wou dat ik bloed en foto's van mijn handen liet maken vanwege misschien reuma. Ik zou een brief thuis krijgen wanneer ik naar de reumatholoog moest. Ik was bij Mirella toen het ziekenhuis me belde dat ik aanstaande woensdag om 11 uur al bij de reumatholoog moet komen. Ik hou er niet zo van, als alles ineens in de hoogste versnellig wordt gezet.

 

 

 

Gisterenochtend al om kwart over 5 op. Gierende zenuwen maakte dat ik niet meer kon slapen. Mijn verstand vertelde me dat er niets aan de hand maar mijn gevoel twijfelde, ik vind het meestal erg als mijn verstand en gevoel niet op 1 lijn liggen. Moest om 5 over 11 bij de internist zijn, dus Rikky en ik waren er ook pas om 11 uur.

 

Ik wou niet ellelang daar zitten wachten, helaas werd het toch zo'n half 12 voor dat ik opgeroepen werd. De internist kwam gelukkig meteen ter zake, MET DE BOTTEN en DE NIEREN is NIETS aan de hand. Er viel wel 300 kilo van me af. Sinds de borstamputatie was er geen controle geweest op mijn cholesterol, was altijd 4. hahah nog wat. Maar na 2 jaar zonder controle was het heel stiekum opgelopen tot 6. weet het niet meer.

 

Ik slik al jaren Lipitor 20 en dat moest meteen naar 40, de internist had het over het vet in de bloedbanen, maar ik lachte en pakte mijn buik beet en zei, vet zat. Toen we naar buiten gingen had ik de kinderen al gebeld en natuurlijk waren zij ook dol gelukkig en ik zag het zonnetje schijnen, echt schijnen en was daar dankbaar voor.

 

Gauw bij Rikky wat gedronken en hup in mijn koekblikje snel naar Mirella, zo klein is Apeldoorn niet meer want ik rij er toch nog gauw 15 tot 20 minuten over, 10 minuten als het heel rustig is en wel 45 minuten tot een uur als het druk is. Mirella moest met de tweeling om 1 uur in het ziekenhuis zijn en zat met smart op me te wachten. We hadden dan ook geen tijd om even te kletsen met elkaar.

 

Mirella en de meisjes weg en Wesley en ik hebben gegeten en toen wou Wesley op de Wii bowlen. Nou hebben dat samen en met z'n allen al vaker gedaan, maar ik kon echt merken dat ik nog stijf was van de zenuwen. Tot groot genoegen van Wesley heeft hij vele potjes gewonnen. Mirella kwam gelukkig ook thuis met goed nieuws, de kinderarts was dik tevreden, alles is helemaal goed en ze groeien als kool, zowel in gewicht als in lengte.

 

Nadat Mirella en ik bijgekletst hadden kwam ik thuis en daar lag alweer een brief van het ziekenhuis. Ditmaal weer voor mijn handen, ik moet 15 sept. om 9 uur weer naar de biometrie en om 10 uur naar de neuroloog, hoop dat het meer inzicht geeft dan de vorige keer want mijn handen willen echt niet meer.

 

 Mirella vindt zelfs dat ik weer hulp aan moet vragen om de zware dingen te laten doen, schrobben van de douchevloer, een ruwe vloer tegen uitglijden maar ook een ramp vloer, en voor het stofzuigen en dweilen van de vloeren door de hele beneden verdieping. Ik werd vanmorgen wakker met een geweldige spierpijn in de schouders, dat bedoelde ik dat ik nog hele stijf was van de zenuwen, en al weet ik dat alles in orde is de zeuwen moeten nog rustig afvloeien.

 

 

 

 

Ik begin maar even met gisteren. Ben bij de orthopeed geweest voor mijn handen, die wil voorlopig niets doen en stuurt me door naar de handenkliniek (wist niet eens dat zo iets bestond ). Wat ik aan mijn handen klopt gewoon weg niet, en vandaar dat hij even stopt. Ik krijg bericht wanneer ik naar die  handenkliniek moet. Heb hem wel verteld dat ik erg op zich niet zo blij mee ben want nu gaat alles nog langer duren, en mijn handen doen zo'n pijn.

 

Ik had gisteren met Mirella afgesproken vandaag tegen 1 uur bij haar te zijn, dus ik een rustige ochtend en alles op het  gemakkie. Rikky kwam koffie drinken en een poosje later kwam ook Albert koffie drinken. In Slagharen had ik een bordje voor in de auto gekocht met de tekst : Als ik later groot ben, wordt ik een Mercedes: en die zit op de achterruit van mijn koekblikje geplakt  . Oke zei Albert, dus als je Mercedes er niet staat ben je er niet en we schoten allemaal in de lach.

 

Belt Mirella me op helemaal in tranen, ze had een aanvaring met Wesley en of ik wou komen. Het hoe en waarom is niet aan mij dat hier te vertellen. Mirella en ik hebben in de middag de meisjes in bad gedaan en later met z'n allen gegeten. Gisterenavond via Eppie bij iemand wat spullen gekocht en die zou Eppie vandaag ophalen. Dus tegen kwart over 8 weg bij Mirella.

 

De spullen moest ik nog betalen dus ik naar het plein gereden om geld te pinnen. De pinautomaat staat direct naast een café, terwijl ik de auto op de invalidenplaats zet, zie ik 2 knapen het café binnen gaan en 1 bleef er buiten. Ik loop de weg over en ga pinnen toen de knaap (nou ja tussen de 25 en 30 jaar) vroeg, mag ik u een brutale vraag stellen.Nou ja waarom niet, de wereld hangt toch al van brutaliteit aan elkaar.

 

Heeft u borstkanker? ik kijk hem aan en zeg ja. Shit een rot ziekte en dat beaamde ik. Vertelde hij, zijn moeder had het ook gehad, maar hadden ze onnodig alle klieren en de borst verwijderd, leven het Lukas. U trek zich er niets van aan hé, u kwam eraan lopen van wat kan mij het allemaal schelen, goed hoor.

 

Wilt u geen protese, mijn moeder draag er 1 in de bh. Nee zei ik, ik wil een inwendinge. Wauw dat is lef hebben, mag ik vragen hoe oud u bent. Dus ik vertel 53, heeft u kinderen, ja 2, en 4 kleinkinderen. Dan leeft u vast voor uw gezinnetje. Ja dus . U heeft een mooie bos haar, heeft u geen chemo gehad, ja zeker wel, is het echt geen pruik?. Ik lach en zeg nee en trek aan mijn haar, mag ik vraag hij en trek voorzichtig aan mijn haar. Heeft u ook oranje tranen gehad? en wederom was mijn antwoord ja. U bent een top wijffie zei hij, en als u hier weer komt gaat u met mij samen wat drinken, ik lach en vertel hem dat ik niet drink, hij straalt en zegt maar met mij wel.

 

Het hele gesprekje heeft denk ik nog geen 5 minuten geduurt maar heeft mijn hele dag goed gemaakt. Niets er omheen draaien maar op de man af vragen, nou dat mag ik wel. Nadat ik bij Eppie thuis de spullen had op gehaald heb ik thuis meteen Mirella gebeld en haar dit hele verhaal verteld en ze was het met eens dat het een leuk gesprekje was en kon gelukkig lachen en ik ook.

 

 

 

Daar was ik weer, duurt tegenwoordig wel langer voor ik weer op de space schrijf . Afgelopen zondag middag heb ik Wesley thuis opgehaald, moest wel lachen, ik kwam aanrijden en hij kwam naar buiten, oma gaan we. Vertelde hem dat ik eerst nog wat met mama wou drinken, o nou dat mag wel hoor, was het antwoord, maar eigenlijk duurde dat hem nog te lang .

 

We hebben heel erg veel schik gehad en ondanks datwe aan elkaar gewaagd zijn is er geen onvertogen woord gevallen, spelletjes gedaan en hij heeft op de computer balletjes zitten schieten, ik was tot en met level 5 gekomen, maar toen hij naar huis ging was hij al op level 18 . Daarna moest ik naar het ziekenhuis naar de internist.

 

Eerst bloedprikken nog een paar stkstokken buiten zitten roken en daarna was ik aan de beurt.  Haar eerste vraag was hoe het ging en mijn antwoord was kl*te  , veel van mijn botten doen zeer en lachend vertelde ik dat ik niet bepaald de dunste ben maar dat het zitten me pijnlijk is, net alsof ik rechtstreeks op mijn botten zit.

 

Daarna vertelde ze me dat mijn nierfunctie wat achteruit was gegaan en meteen er achter aan, dat ik een botscan moest gaan maken.

Ik vroeg wanneer ik terug moest komen, 1 week na de scan. Met de wachttijden van tegenwoordig dacht ik nou dat duurt nog wel een dag of 14. Ik kreeg visite (daar over zo meer) dus ik vertelde het Mirella pas de volgende ochtend.

 

Terwijl ik Mirella aan de tel. had ging mijn mobiel maar kom er niet gauw genoeg bij, zei tegen Mirella als het belangrijk bellen ze wel terug, ik was nog niet uit gesproken of ik werd weer gebeld, Het ziekenhuis, ik moest donderdag de botscan al doen. Nou daar kreeg ik toch volslagen paniek van, dat het met zo'n snelheid ging. Moest om kwart voor 11 een spuit halen en om kwart voor 1 onder de scan.

 

Donderdag eerst om half 8 naar het ziekenhuis om nuchter bloed te prikken. Maak ik toch bijna  een grote vergissing, Michel en ik hadden het er over dat ik tussen de spuit en de scan 2 uur de tijd had en om 10 over half 11 kijk ik op de klok  ,  verdorie moet over 5 minuten in het ziekenhuis zijn, ik in de auto en Michel het ziekenhuis bellen dat ik wat later kwam. Gelukkig was het niet zo erg, en moest ik maar om 1 uur terug komen, heb 40 minuten onder dat ding gelegen, pfffff   knap benauwd zo eerst boven je gezicht maar gauw (nou ja gauw!!!!) ging de scan verder van mijn gezicht. 29 augustus krijg ik de uitslag.

 

Woensdagmiddag belde Mirella me weer, of ik tegen de avond koffie kwam drinken. Ze vertelde me toen dat ze een verschrikkelijke dag had gehad, ze slaapt al vrij lang erg slecht, ligt niet aan de meiden want die slapen klokkie rond. En dat ik haar s'morgens vertelde over de botscan en toen nog met die snelheid was haar ook niet goed bekomen.  Ik ben in de avond het liefst thuis maar ik begreep dat ik nu bij haar moest blijven, en nadat de kinderen allemaal op bed lagen hebben we lang zitten praten.

 

De visite van dinsdagavond waren Eppie en Michel, en waarachtig zag Michel er zelfs een stuk beter uit , dan van voor zijn hartstilstand. Hij moet natuurlijk wel rustig aan doen en veel rusten maar dat is natuurlijk erg logisch. Ik was echt blij verrast hem in zo'n goede toestand te zien. Hij heeft het zelfs 2 uur vol gehouden hier bij me, dat vond ik heel wat. Hij is zelfs nog met Eppie en mij achter het huis wezen kijken.

 

Gisterenmiddag was ik bij Mirella, Wesley zit al 3 jaar op paardrijden maar het is daar vreselijk koud en ik ga voorlopig op donderdag naar haar toe om bij de meisjes te blijven. Gaat bij haar de bel, ze doet op en komt de kamer in, jij raad nooit wie hier is zei ze. Ik keek haar aan van vertel het dan, was het Grada uit Delfgauw. Nou ik vond het helemaal geweldig , en ze ook dat ze mij zag want dat zij weer niet verwacht. Ze is pas weer naar huis gegaan toen Mirella en Wesley weer terug waren.

 

Piet en Rikky zijn een aantal dagen met de caravan op stap, ze zijn dinsdag in de loop van de ochtend weggegaan. Ik zal wel op mijn kop krijgen want zij zijn de enige belangrijke mensen voor me, die ik nog niet op de hoogte heb gesteld van de botscan, maar wil hun vakantie niet bederven. Zondag komen ze weer thuis en dan is het vroeg genoeg, en hun gemopper zal ik  op gepaste wijze over me heen laten komen.

Zo weer terug van van 3 dagen Slagharen, helaas zonder Inge die zit zwaar onder de waterpokken. Het waren geweldige dagen en we hebben allemaal genoten. Lorraine en Selène beseffen het natuurlijk niet maar daar waar we ook waren (en zij niet sliepen) hebben ze echt te tijd genomen om, om zich heen te kijken.

 

Wel zijn we allemaal gesloopt, dat heb je natuurlijk als je naar een pretpark gaat met een jongeman van 9 de werkelijk bijna overal in wou. Mirella had het goed bekeken, ze liet gewoon dingen voor mij, als Wesley er dan in wou, was het straks maar met oma. En oma was wel zo gek pffffffffffffff ik heb heel wat lucht gezien, niet aldoor even leuk meer de snelheid dan de hoogte.

 

Gelukkig voor mij wou hij niet in de dreamboot en mocht hij niet in zo'n ding wat omhoog gaat en met een rotvaart naar beneden   ik blij. En trots dat hij was, hij mocht net zolaat als wij naar bed   , maandagavond 10 uur en gisterenavond ook zo tegen die tijd maar dat maakte niets uit.

Zo daar was ik weer eens, alweer een poosje geleden zelfs Mirella vroeg me waarom ik niet meer op de space schreef. Eigenlijk heeft het niet eens een directe reden, het kwam er gewoon niet van. Piet is afgelopen donderdag gedotterd maar vindt zichzelf er niet van opgeknapt, dus even afwachten wat hij gaat doen, want hij is zo eigenwijs als dikke  ..... tegen de bergen op.

 

Michel van vriend van Eppie is ook geopereerd en heeft omleidingenn gekregen en vandaag een isd kastje (wat het ook in mag houden) tot nu toe gaat het goed, en als dat zo blijft mag hij morgen naar huis, en dat na een dikke 3 maanden. Het zal daar thuis voor niemand echt meevallen, Michel die op moet knappen van een hartstilstand en de omleidingen en nu van vandaag weer, en Eppie die net voor zijn hartstilstand zelf aan haar schouder geopereerd was.

 

Wesley en Inge hebben nu de schoolvakantie en ik woon al 38 jaar hier in Apeldoorn en was nog nooit in het paleis t' Loo geweest, dus daar zijn we geweest, best de moeite waard en we zijn naar Emst geweest waren we zef kaarsen hebben gemaakt. En dan te bedenken dat ik absoluut niet van kaarsen hou .

 

Donderdagmiddag kwam Tooke een vriendin uit Leeuwarden en we zijn later naar Mirella gegaan voor de bbq, het was heerlijk en daarna  op de Wii aan het bowlen geweest. Dat met het op de Wii bowlen heeft waarschijnlijk een week eerder voor een stunt gezorgd.  Ik kreeg een aantal dagen later een onwijze pijn  onder in de buik en als ik stond liep of zat verging ik van de pijn die ook naar de rug trok.

 

Woensdag toch maar even naar de huisarts en die kon geen oorzaak vinden, dus maar één of ander medicijn gegeven, die ik nog slik. Maar goed die donderdag na de bbq dus bowlen en weer een erge pijn , dus we denken nu toch dat het van het bowlen komt . Vrijdag liet Mirella weten dat we allemaal naar het watermuseum zouden gaan, en even later belde Wesley met slecht nieuws.

 

Hij wilde niet naar het watermuseum maar naar het openluchtmuseum, wat je maar slecht nieuws  noemt, dus dat hebben we maar gedaan. Thuis hebben Tooke en ik beide avonden tot zekers 1 uur in de nacht zitten kletsen, en er in de ochtend weer vroeg uit . Ik vond het helemaal geweldig dat ze er was en ik en zij ook hebben echt genoten van het weerzien en  het uitgaan met Mirella en de kinderen en natuurlijk het kletsen.

 

Gisteren zijn we naar het Aviodroom geweest en Wesley ging helemaal uit zijn bol in de simulator, hij heeft gegiert van het lachen en toen wij er uit kwamen zei hij dat hij nog wel een keer wou. Nu was Mirella het slachtoffer en ik heb zo gelachen toen ze er uit kwam, ze was helemaal misselijk , maar Wesley vond het helemaal geweldig. Daarna zijn we doorgereden naar het zuiderzeemuseum en dat was ook helemaal leuk, maar voor Wesley heeft alleen de simulator echte indruk achter gelaten.

 

Vandaag zijn we naar Grada geweest en dat was ook helemaal geweldig en natuurlijk heeft zij plaatjes geschoten  van ons en meer van de meisjes. Van Grada uit zijn we nog naar Scheveningen geweest. Toen we thuis kwamen kreeg Mirella ineens een vresekijke pijn, die leek zoals laatst toen ze nierbekontsteking had.

 

Ze heeft voor alle vakantie weken wat uitjes gepland maar we hebben ook afgesproken wat rust in te plannen want we zijn allemaal moe, en nu gaat het er ook nog afhangen hoe zij zich gaat voelen. Zo we hebben ons dus niet vervelend. Oja nog wat, ik had van Mirella met de kerst een scooter gekregen maar kon er niet op rijden vanwege mijn handen, en toen zei ze dat ik de scooter maar moest om ruilen voor een auto.

 

Via Piet heb ik nu weer een autootje, ja echt een autootje, een koekblik zei ik tegen Wesley dus nu rijd ik volgens hem steeds in een koekblik. Het is een Fiat Cinquecento, echt een klein wagentje , maar voor mij groot genoeg en ik heb er al meer km. mee gereden dan op de scooter heerlijk.

 

Wat ik minder vond dat Mirella van uit Arnhem binnen door naar huis reed, en dat betekende slingetje slangetje rijden en dat terwijl ik bijna 2 jaar niet meer had gereden. Dus toen we bij haar thuis uit stapte vroeg ik met een lach of ze dat express had gedaan, ze zei van niet met een dikke lach, maar jullie begrijpen dat ik daar dus niets van geloof .

Ik wil graag iedereen bedanken voor het slagen van mijn verjaardag. Mijn kinderen en kleinkinderen, mijn familie en mijn vrienden,ook vergeet ik niet diegene die me via spaces en hyves hebben gefeliciteerd. Zonder jullie was mijn dag echt niet geslaagt. Nu is iedereen naar huis en ik ben doodmoe, heb wel de afwas nog weg gewerkt, en nu ffies bijkomen.